Ik geloof dat elk mens geboren wordt met een wonderlijke innerlijke wereld.
Een wereld vol fantasie, verwondering, gevoelens, dromen, verhalen en creativiteit.
Als kind hebben we daar vaak nog moeiteloos toegang toe.
We spelen, fantaseren, tekenen, bouwen, zingen, ontdekken en creëren zonder ons af te vragen of het wel goed genoeg is.
Kinderen kijken nog door een heldere innerlijke verrekijker. Ze zien mogelijkheden waar anderen beperkingen zien.

En misschien is dat helemaal niet zo vreemd. Want expressie zit al sinds het begin verweven in de mens.
Nog vóór we perfect konden praten, drukten mensen zichzelf al uit via ritmes, klanken, beweging, mimiek, tekeningen, symbolen en verhalen. Van grotschilderingen. tot dansen rond een vuur tot muziek maken en verhalen vertellen...

Expressie is één van de oudste talen van de mens.

Daarom geloof ik dat creativiteit veel meer is dan een hobby of een leuke bezigheid.
Ik geloof dat het een basisbehoefte is. Want een mens wil niet alleen functioneren.
Een mens wil voelen:
"Ik besta."
"Ik mag ruimte innemen."
"Ik mag iets van mezelf laten zien."

Steeds meer onderzoek toont vandaag ook aan wat veel mensen intuïtief al voelen:
Dat creatieve expressie een positieve invloed heeft op ons zenuwstelsel, onze emoties en ons mentale welzijn.
Want gevoelens willen bewegen. Wat geen woorden vindt, vindt soms een tekening.
Wat te groot voelt om uit te leggen, wordt soms zichtbaar in een verhaal.
Wat vastzit vanbinnen, kan soms verzachten via kunst, fantasie, muziek, fotografie of creatie.

Creativiteit helpt ons niet alleen om iets moois te maken.
Het helpt ons om onszelf beter te begrijpen.

Kinderen doen dat van nature. Ze tekenen hun boosheid of ze zingen verdriet weg.
Ze springen spanning uit hun lijf en verzinnen fantasiewerelden om gevoelens te verwerken.
Dat is niet zomaar spelen. Dat is een natuurlijke vorm, de oervorm van emotionele verwerking.

Maar ergens onderweg lijken veel volwassenen dat een beetje kwijt te raken.
We leren in plaats daarvan hoe we moeten presteren en functioneren.
Hoe we productief moeten zijn. Maar veel minder hoe we gevoelens ruimte mogen geven
zonder dat het nuttig, logisch of perfect hoeft te zijn.
En misschien is dat ook waarom zoveel mensen vandaag de dag vastlopen. 
Niet omdat er iets mis is met hen. Maar omdat er zoveel leeft in hun binnenwereld en er nog maar weinig ruimte is
waar dat zichtbaar mag worden.

Daarom geloof ik ook zo sterk in het innerlijke kind.

Dat stukje in ons dat ooit vrij kon spelen.
Dat durfde dromen.
Dat nieuwsgierig was.
Dat zich zonder schaamte uitdrukte.

Dat innerlijke kindje leeft nog altijd ergens in ons! 
Soms wat stil geworden.
Soms verstopt.
Maar nooit verdwenen.

Tegelijk leven we in een wereld die voor veel kinderen én volwassenen overweldigend is geworden.
Er zijn veel prikkels, veel verwachtingen en heel veel druk.
Maar vaak te weinig ruimte voor verwondering, creativiteit, eigenheid en fantasie.

Als mama en als juf zie ik elke dag opnieuw hoe belangrijk die ruimte is.
Ik zie hoe kinderen openbloeien wanneer ze zich gezien voelen als ze vrij en out of the box mogen creëren.
Daarom geloof ik dat mentaal en emotioneel welzijn en creativiteit hand in hand gaan.
En precies vanuit die overtuiging ontstond Het Wonderversum.
Een wereld waar verhalen, kunst, fotografie, verwondering en creatieve expressie samenkomen.
Een wereld die kinderen helpt hun eigenheid te bewaren.
En volwassenen uitnodigt om opnieuw verbinding te maken met hun innerlijke kind.

Een plek waar gevoelens vorm mogen krijgen.
Waar fantasie niet wordt gezien als iets kinderachtigs, maar als de oertaal van onze binnenwereld.
Waar je niet altijd alles hoeft uit te leggen met woorden.
Waar kinderen én innerlijke kinderen mogen voelen, creëren, spelen, dromen en thuiskomen bij zichzelf.

Want wanneer we opnieuw leren kijken door onze innerlijke verrekijker,
ontdekken we vaak dat de magie nooit verdwenen is.

Ze zat al die tijd al in ons.
En precies daar begint Het Wonderversum.